Historia
Appalachy leżą na peryferiach Tarczy Laurenryńskiej i północnoamerykańskiej platformy prekambryjskiej. Pierwsze słabe fałdowania miały miejsce w orogenezie kaledońskiej. Ślady gór z tamtej epoki znajdują się głównie w Appalachach Północnych. Właściwe procesy górotwórcze nastąpiły w okresie orogenezy hercyńskiej (345-230 min lat temu). Wówczas sfałdowały się i wypiętrzyły potężne serie skał osadowych, które gromadziły się przez prawie cały paleo-zoik. Ułożyły się one w podłużne pasma o równoległym przebiegu. W erze mezozoicznej Appalachy ulegały procesom erozji oraz denudacji, czyli zrównywania, podczas którego były intensywnie ścinane. Trwało to niespełna 200 min lat, aż do trzeciorzędu. Wówczas, w związku z alpejskimi ruchami górotwórczymi, Appalachy uległy odmłodzeniu. Wielkie bloki skalne, wyniesione i potrzaskane, utworzyły rzeźbę o charakterze zrębowym. Jednym z ostatnich wielkich epizodów modelujących góry było zlodowacenie plejstoceńskie, które objęło tylko północną część Appalachów. Lądolód wycofał się około 21 tys. lat temu, pozostawiając wiele form erozyjnych i akumulacyjnych.